Wpływ środka antyarytmicznego Moricyzyna na przeżycie po zawale mięśnia sercowego

Wykazano, że LEWA dysfunkcja komorowa i depolaryzacje przedsionkowe komora predysponują śmiertelność po zawale mięśnia sercowego 1, 2 Badanie Tłumienia Arytmii Serca (CAST), wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie, zostało przeprowadzone w celu zbadania hipotezy, że tłumienie bezobjawowych lub łagodnie objawowe (kołatanie serca bez omdlenia lub bliskiej omdlenia) przedwczesne depolaryzacje komorowe po przebytym zawale mięśnia sercowego zmniejszyłyby częstość występowania zgonu lub niekrytycznego zatrzymania krążenia z powodu arytmii.3 4 5 6 7 8 Na podstawie badania pilotażowego6 i przeglądu innych dostępne były leki przeciw arytmii, enceinid, flekainid i morycyzyna do stosowania w CAST. Pacjenci ze średnio co najmniej sześcioma przedwczesnymi depolaryzacjami komorowymi na godzinę na podstawie ambulatoryjnych zapisów elektrokardiograficznych w linii podstawowej i ze zredukowanymi frakcjami wyrzutowymi po przebytym zawale mięśnia sercowego otrzymywali początkowo leki antyarytmiczne w celu identyfikacji tych, u których komorowe ektopowe rytmy mogły być dostatecznie tłumione. Jeśli osiągnięto supresję, pacjenci zostali następnie losowo przydzieleni do otrzymania skutecznego leku lub odpowiedniego placebo. Szczegóły protokołu badania opublikowano w innym miejscu.7 8 9 W kwietniu 1989 r. Rada ds. Monitorowania Danych i Bezpieczeństwa w badaniu CAST zaleciła przerwanie stosowania ramek antocyjanów i flekainidu w badaniu, ponieważ śmiertelność w tych grupach była wyższa niż wśród pacjentów kontrolnych otrzymujących placebo. Tylko 320 pacjentów było leczonych moricyzyną lub jej placebo w tym czasie, a nieznaczna, ale korzystna tendencja umieralności była obserwowana wśród pacjentów leczonych moricyzyną (11 zgonów w grupie placebo w porównaniu do 4 zgonów w grupie morycyzinowej). Dlatego też kontynuowano badanie jako CAST-II z samą tylko morycyzą. W niniejszym artykule przedstawiono wyniki części badań moricyzyny.
Metody
Sześć głównych zmian wprowadzono do protokołu w CAST-II.9. Po pierwsze, badanie kontynuowano z udziałem moricyzyny i nie dodano nowych leków antyarytmicznych. Po drugie, górny limit wartości kwalifikujących się do frakcji wyrzutowej lewej komory (mierzony przez wentrykulografię radionuklidów u 39% pacjentów, przez echokardiografię w 29% i przez angiografię w 32%) został obniżony z .0,55 – pierwotny punkt odcięcia w CAST- I – do .0,40. Po trzecie, długość czasu od kwalifikowanego zawału mięśnia sercowego do kwalifikującego się ambulatoryjnego zapisu elektrokardiograficznego została skrócona z 2 lat lub mniej – przedział stosowany w CAST-I do 90 dni lub mniej. Po czwarte, dyskwalifikacja częstoskurczu komorowego została ponownie zdefiniowana w celu wykluczenia z badań pacjentów z dowolnymi przebiegami trwającymi 30 sekund lub dłużej z częstością .120 kompleksów na minutę, ale w celu umożliwienia włączenia pacjentów z powtarzającymi się komorami o częstości .15 uderzeń i trwających do 30 sekund bez objawów (takich pacjentów wykluczono z CAST-I). Po piąte, większa dawka moricyzyny (900 mg na dzień) była dozwolona, jeśli konieczne było stłumienie 80 procent przedwczesnych depolaryzacji komorowych. Ostatecznie, ponieważ nie było kontrolowanych danych na temat rozpoczęcia leczenia lekiem w CAST-I, CAST-II rozpoczął się dwutygodniowym kontrolowanym badaniem wczesnych skutków niskiej dawki moricyzyny.
W ten sposób CAST-II skupił się na pacjentach, którzy z większym prawdopodobieństwem skorzystaliby z terapii antyarytmicznej
[podobne: dyżury aptek polkowice, olx głubczyce, poradnia rehabilitacyjna bydgoszcz ]