Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 4

Wskaźniki ciężkiej niepełnosprawności neurologicznej (wynik CPC przy wypisie,> 2) nie uległy jednak istotnym zmianom w czasie (tabela 2 i tabela S5 w dodatkowym dodatku). Dyskusja
W naszym badaniu pacjentów w szpitalach uczestniczących w krajowym rejestrze poprawy jakości stwierdziliśmy, że przeżycie po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia uległo znacznej poprawie w latach 2000-2009. Zyskom tym towarzyszyło zmniejszenie częstości klinicznie znaczącej niepełnosprawności neurologicznej wśród pacjentów. którzy przeżyli. Według ostrożnych szacunków 200 000 wewnątrzszpitalnych zatrzymań krążenia rocznie w Stanach Zjednoczonych 22 szacujemy, że dodatkowe 17 200 pacjentów przeżyło wyładowanie w szpitalu w 2009 r. W porównaniu z 2000 r. (Na podstawie bezwzględnej poprawy ryzyka skorygowanego o ryzyko o 8,6%) podczas tego okresu). Szacujemy również, że uniknięto ponad 13 000 przypadków klinicznie znaczącej niepełnosprawności neurologicznej.
Nieskorygowany współczynnik przeżycia wynoszący 17,0% w naszym badaniu był niższy niż współczynnik przeżycia 18,3% stwierdzony w badaniu z udziałem pacjentów Medicare.10 Różnica ta wynika w dużej mierze z faktu, że wykluczyliśmy zatrzymanie krążenia w izbie przyjęć i obszarach zabiegowych, gdzie wiadomo, że wskaźniki przeżycia są wyższe.23,24 Chociaż badanie Medicare nie wykryło trendów przeżycia, 10 różnych czynników prawdopodobnie tłumaczy nasze różne wyniki. Ponieważ badanie to wykorzystało kody procedur RKO do identyfikacji pacjentów z zatrzymaniem akcji serca, możliwe jest, że włączono niektórych pacjentów, którzy otrzymali RKO z powodu bradykardii (a nie zatrzymania akcji serca). Co więcej, badanie Medicare nie było w stanie dostosować się do początkowego rytmu serca, który, jak stwierdziliśmy, zmienił się z czasem. Ostatecznie, mimo że skorygowaliśmy czas hospitalizacji w rejestrze resuscytacyjnym GWTG, nie możemy stwierdzić, czy nasze wyniki są konsekwencją zmotywowanych szpitali uczestniczących w rejestrze poprawy jakości lub części ogólnokrajowej tendencji wynikającej z innych czynników (takich jak zmiany w praktyce klinicznej i wyposażeniu oraz wczesne rozpoznawanie ostrości choroby).
Stwierdziliśmy, że przeżycie po zatrzymaniu akcji serca poprawiło się niezależnie od tego, czy początkowy rytm serca był leczony defibrylacją. U pacjentów z migotaniem komór lub częstoskurczem komorowym bez tętna, poprawie przeżycia w czasie nie towarzyszyły krótsze czasy defibrylacji. Obserwacje te sugerują, że czynniki inne niż szybka defibrylacja mogły przyczynić się do poprawy przeżycia. Czynniki te mogą obejmować wcześniejsze rozpoznanie zatrzymania krążenia (tj. Krótsze czasy odpowiedzi), jakość ostrej resuscytacji (np. Większa dostępność przeszkolonego personelu i zapewnienie wysokiej jakości uciśnięć klatki piersiowej z mniejszą liczbą przerw) oraz opiekę po resuscytacji (np. Hipotermia terapeutyczna i wczesne cewnikowanie serca). W rzeczywistości wiele z tych procesów zostało podkreślonych w Wytycznych Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczących CPR w ostatnim dziesięcioleciu.25,26 Potrzebne są przyszłe badania, aby lepiej zrozumieć, które specyficzne czynniki są odpowiedzialne za poprawę przeżycia po zatrzymaniu krążenia, tak aby zyski z przeżycia mogły zostać skonsolidowane i rozszerzone na wszystkie szpitale.
Kilka kwestii zasługuje również na dalszą dyskusję. Po pierwsze, wzrost przeżywalności może po prostu odzwierciedlać zmniejszenie ryzyka podstawowego w czasie. Jednak nie znaleźliśmy wielu dowodów na to, że tak się dzieje. Chociaż pacjenci w naszym badaniu byli młodsi o około 1,5 roku pod koniec dekady niż na początku, z mniejszą liczbą chorób serca i mniejszą podstawową niesprawnością neurologiczną, mieli również wyższe wskaźniki posocznicy, wentylacji mechanicznej i stosowania leków wazopresyjnych przed aresztowanie. Co więcej, nasze wyniki były spójne nawet po dostosowaniu do czasowych zmian w charakterystyce pacjenta w czasie, w tym wieku. Po drugie, coraz częstsze stosowanie zaawansowanych dyrektyw i zleceń DNR mogłoby wprowadzić tendencje do selekcji u pacjentów poddawanych resuscytacji z powodu zatrzymania akcji serca w miarę upływu czasu. Ponownie, obserwowany czasowy wzrost odsetka pacjentów poddanych wentylacji mechanicznej i leków wazopresyjnych przed zatrzymaniem krążenia czyni to mniej prawdopodobnym. Co więcej, jedno z badań wykazało, że odsetek zgonów wewnątrzszpitalnych, które poprzedza resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rzeczywiście wzrósł w miarę upływu czasu. 10 Ostatecznie, nasze wyniki prawdopodobnie nie będą wynikiem rejestracji lepiej funkcjonujących szpitali z czasem, ponieważ znaleźliśmy podobne wyniki. kiedy ograniczyliśmy nasze analizy do szpitali, które uczestniczyły w rejestrze resuscytacyjnym GWTG przez 8 lat lub dłużej.
Nasze wnioski należy interpretować w świetle następujących potencjalnych ograniczeń. Po pierwsze, chociaż dane w rejestrze resuscytacyjnym GWTG pozwoliły nam dostoso
[przypisy: leczenie niepłodności, Psycholog Wrocław, psychologia ]