Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 3

Zbadaliśmy również, czy trendy przeżycia różniły się w zależności od grupy wiekowej (?65 lat vs. <65 lat), rasy i płci, uwzględniając w modelu interakcję z rokiem kalendarzowym. Na koniec, aby wykluczyć możliwość, że wyniki naszych badań wynikają z włączenia szpitali o lepszej skuteczności w czasie, przeprowadziliśmy te analizy wyłącznie dla pacjentów w szpitalach, którzy mają co najmniej 8 lat udziału w rejestrze. Dane były kompletne dla wszystkich współzmiennych i wyników, z wyjątkiem rasy (brak 6,6%), wyniku CPC przy przyjęciu (14,6% brakujących), czasu zatrzymania krążenia (brak 0,9%), zmiennych szpitalnych (brakowało 4,5%) i wyniku CPC przy wypisie (Brak 14,0%). Uznano, że brakujące przypadkowo współzmienne są przypisane losowo i zostały przypisane za pomocą wielokrotnego imputacji. 21 Wyniki z imputacją i bez niej nie były istotnie różne, więc przedstawiono tylko te pierwsze. Imputacja nie została wykonana dla wyniku CPC przy wypisie.
Wszystkie analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.1.3 (SAS Institute), oprogramowanie IVEware (University of Michigan) lub R, wersja 2.6.0 (Free Software Foundation). Wszystkie testy hipotezy były dwustronne, z poziomem istotności 0,05.
Wyniki
Charakterystyka pacjenta
Tabela 1. Tabela 1. Tendencje dotyczące wyjściowej charakterystyki u pacjentów ze stwierdzonym wewnątrzszpitalnym zatrzymaniem krążenia. Spośród 84 625 pacjentów początkowy rytm serca był asystolią lub bezotoczkową aktywnością elektryczną w 67,135 (79,3%) i migotanie komór lub częstoskurcz komorowy bez tętna w 17,490 (20,7%). W okresie badania odsetek zatrzymań krążenia z powodu asystolii lub elektrycznej aktywności bez tętna zwiększył się z 68,7% w 2000 r. Do 82,4% w 2009 r. (P <0,001 dla trendu) (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Tabela przedstawia czasowe trendy w charakterystyce pacjenta, pogrupowane w trzy okresy. Chociaż występował trend rok kalendarzowy dla młodszego wieku, mniej chorób serca i mniejszej wyjściowej niesprawności neurologicznej, częstość występowania posocznicy, stosowanie wentylacji mechanicznej i stosowanie dożylnych leków wazopresyjnych przed wystąpieniem zatrzymania wzrastało z czasem (P <0,001 dla trendu dla wszystkich porównań).
Survival to Discharge
Rysunek 2. Wykres 2. Nieregulowane wskaźniki przeżycia do zwolnienia w szpitalu według roku kalendarzowego. Obserwowane (nieobrobione) wskaźniki przeżycia do wypisu są pokazane dla ogólnej kohorty i osobno dla rytmu zatokowego zatrzymania krążenia (migotanie komór [VF] i beztulsyjny częstoskurcz komorowy [VT]) i rytmy niedociosowe zatrzymania krążenia (asystolia i aktywność elektryczna bez tętna [ GROSZEK]). P <0,001 dla trendu dla każdej krzywej przeżycia.
Tabela 2. Tabela 2. Tendencje dotyczące przeżycia i wyników neurologicznych. Ogólna stopa przeżycia do wypisu wyniosła 17,0% (14 357 z 84 625 pacjentów). Istniała znacząca tendencja do zwiększenia przeżywalności w okresie badania dla wszystkich badanych pacjentów, a także dla obu grup rytmicznych (tj. Tych z początkowym rytmem asystolii lub elektrycznej aktywności bez tętna oraz tych z początkowym rytmem migotania komór lub bezobsługowego częstoskurczu komorowego ) (Rysunek 2 i tabela S3 w dodatkowym dodatku). Po dostosowaniu do czasowych tendencji w zakresie charakterystyki pacjentów i szpitala, ogólny czas przeżycia wzrósł z 13,7% w 2000 r. Do 22,3% w 2009 r. (Współczynnik skorygowany w skali roku, 1,04, przedział ufności 95% [CI], od 1,03 do 1,06; p <0,001 dla trendu ) (Tabela 2). Pełne wyniki modelu są dostępne w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Tendencje czasowe w przeżyciu były zgodne w obu grupach rytmicznych (Tabela S5 w Dodatku Uzupełniającym) i były podobne w zależności od grupy wiekowej (?65 lat vs. <65 lat), rasy (czarny vs. biały) i płci (mężczyzna vs. kobieta) (P> 0,10 dla wszystkich interakcji). Nasze wyniki pozostały niezmienione, gdy ograniczyliśmy analizy do 85 szpitali (33 464 pacjentów), którzy uczestniczyli w rejestrze resuscytacyjnym GWTG przez co najmniej 8 lat (Tabela S6 w Dodatku Uzupełniającym).
Drugorzędne wyniki
Wskaźniki intensywnego przeżycia resuscytacji również znacznie się poprawiły w całej grupie, przy współczynniku skorygowanym o ryzyko wynoszącym 42,7% w 2000 r. I 54,1% w 2009 r. (Współczynnik skorygowany w skali roku, 1,03, 95% CI, 1,02 do 1,04, P <0,001 dla trend) (tabela 2). Tendencja ta była również istotna dla obu grup rytmicznych (Tabela S5 w Dodatku Uzupełniającym). Czasowa poprawa przeżycia po resuscytacji była nieco mniejsza (Tabela 2 i Tabela S5 w Dodatku Uzupełniającym). U pacjentów z migotaniem komór lub częstoskurczem komorowym bez tętna nie stwierdzono istotnej zmiany w czasie do defibrylacji (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym).
Chociaż wskaźniki przeżycia do zwolnienia wzrastały, wskaźniki klinicznie istotnej niepełnosprawności neurologicznej (wynik CPC przy wypisaniu,> 1) wśród osób, które
[przypisy: leczenie endometriozy, gastroenterologia, leczenie niepłodności ]