poradnia k szprotawa ad 6

Poziomy IgG w surowicy mierzono przed pierwszą infuzją (u 285 pacjentów) i dwie godziny później (w 277), dwa dni później (u 269 pacjentów) i siedem dni później (w 253) (ryc. 1). Przed infuzją średnie poziomy IgG znajdowały się na dolnej granicy normy i były podobne w trzech grupach. Dwie godziny po wlewie wystąpił dwukrotny średni wzrost poziomów grup otrzymujących globulinę odpornościową i immunoglobulinę rdzeniowo-lipopolisacharydową. Poziomy stopniowo zmniejszały się, aż do dnia 7. Nie zaobserwowano znaczącej różnicy między dwiema grupami immunoglobulin. W grupie placebo poziomy IgG nie zmieniały się w ciągu dwóch godzin po infuzji, po czym wzrastały stopniowo aż do 7 dnia. Stężenie przeciwciał IgG przeciwko lipopolisacharydowi anty-R595 w surowicy mierzono u 10 pacjentów w każdej grupie badanej. Przed infuzją mediana wynosiła 0 jednostek ELISA (zakres od 0 do 15) w grupie placebo, 0 jednostek (zakres od 0 do 22) w standardowej grupie immunoglobulin i 0 jednostek (zakres od 0 do 25) w grupie immunoglobulina rdzeniowo-lipopolisacharydowa; po dwóch godzinach poziomy wynosiły 0 jednostek (zakres od 0 do 12), 29 jednostek (zakres od 17 do 45) i 92 jednostki (zakres od 58 do 111), odpowiednio (P <0,001). Po dwóch dniach poziomy wynosiły 0 jednostek (zakres od 0 do 13), 19 jednostek (zakres od 10 do 38) i 54 jednostki (zakres od 24 do 81), odpowiednio (P <0,001).
Częstość występowania zakażeń ogniskowych nabytych podczas badania
Ryc. 2. Ryc. 2. Odstęp pomiędzy Randomizacją a pierwszą ogniskową. Stwierdzono istotną różnicę między trzema krzywymi (P = 0,04) i między krzywymi dla placebo i standardowych grup immunoglobulin (P = 0,03). C-LPS oznacza rdzeń lipopolisacharydu.
Po randomizacji infekcja rozwinęła się u 53 pacjentów w grupie placebo (47 procent), 50 w grupie immunoglobuliny rdzeniowej lipopolisacharydu (46 procent) i 36 w standardowej grupie immunoglobulin (33 procent). Częstość występowania w standardowej grupie immunoglobulin była o 30 procent niższa niż w każdej z dwóch pozostałych grup (P = 0,06 dla porównania wszystkich trzech grup; P = 0,03 dla porównania standardowej immunoglobuliny i grup placebo). Gdy czas od randomizacji do pierwszej ogniskowej infekcji był analizowany za pomocą techniki Kaplana-Meiera (ryc. 2), obniżona częstość zakażeń w standardowej grupie immunoglobulin była obserwowana głównie po siedmiu dniach (P = 0,04 dla porównania trzech krzywe; P = 0,03 dla porównania krzywych dla placebo i standardowych immunoglobulin grupowych za pomocą testu wielogrupowej log-rank). Sugeruje to, że standardowa immunoglobulina zapobiegała głównie infekcjom o późnym początku – tj. Infekcjom, które nie były już inkubowane w czasie randomizacji.
Tabela 2. Tabela 2. Infekcje ogniskowe nabyte podczas badania, według źródła i miejsca. Tabela 3. Tabela 3. Infekcje ogniskowe nabyte podczas badania, w zależności od rodzaju operacji. Szybkość nabytych ogniskowych zakażeń na 100 pacjento-dni również zmniejszyła się w standardowej grupie immunoglobulin w porównaniu z grupą placebo (2,79 w porównaniu z 3,84, P = 0,08 w teście Poissona) (Tabela 2). W przeciwieństwie do tego, szybkość w grupie immunoglobuliny rdzeniowo-lipopolisacharydowej (3,61) była podobna do tej w grupie placebo
[więcej w: olx strzegom, stomatolog pruszków, excedrin migrastop ]