Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 4

Wskaźniki ciężkiej niepełnosprawności neurologicznej (wynik CPC przy wypisie,> 2) nie uległy jednak istotnym zmianom w czasie (tabela 2 i tabela S5 w dodatkowym dodatku). Dyskusja
W naszym badaniu pacjentów w szpitalach uczestniczących w krajowym rejestrze poprawy jakości stwierdziliśmy, że przeżycie po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia uległo znacznej poprawie w latach 2000-2009. Zyskom tym towarzyszyło zmniejszenie częstości klinicznie znaczącej niepełnosprawności neurologicznej wśród pacjentów. którzy przeżyli. Według ostrożnych szacunków 200 000 wewnątrzszpitalnych zatrzymań krążenia rocznie w Stanach Zjednoczonych 22 szacujemy, że dodatkowe 17 200 pacjentów przeżyło wyładowanie w szpitalu w 2009 r. W porównaniu z 2000 r. Continue reading „Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 4”

Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 3

Zbadaliśmy również, czy trendy przeżycia różniły się w zależności od grupy wiekowej (?65 lat vs. <65 lat), rasy i płci, uwzględniając w modelu interakcję z rokiem kalendarzowym. Na koniec, aby wykluczyć możliwość, że wyniki naszych badań wynikają z włączenia szpitali o lepszej skuteczności w czasie, przeprowadziliśmy te analizy wyłącznie dla pacjentów w szpitalach, którzy mają co najmniej 8 lat udziału w rejestrze. Dane były kompletne dla wszystkich współzmiennych i wyników, z wyjątkiem rasy (brak 6,6%), wyniku CPC przy przyjęciu (14,6% brakujących), czasu zatrzymania krążenia (brak 0,9%), zmiennych szpitalnych (brakowało 4,5%) i wyniku CPC przy wypisie (Brak 14,0%). Uznano, że brakujące przypadkowo współzmienne są przypisane losowo i zostały przypisane za pomocą wielokrotnego imputacji. 21 Wyniki z imputacją i bez niej nie były istotnie różne, więc przedstawiono tylko te pierwsze. Continue reading „Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 3”

Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 2

Zniesiono wymóg dotyczący świadomej zgody. Pierwszy autor zapewnia integralność danych i dokładność wyników. Wszystkie analizy zostały wstępnie zdefiniowane i przestrzegane w protokole badania. Chociaż American Heart Association nadzoruje rejestr resuscytacji GWTG, nie miało ono żadnej roli w projekcie badania, analizie danych lub interpretacji, ani przygotowaniu manuskryptu. Badana populacja
Rysunek 1. Rysunek 1. Continue reading „Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia AD 2”

Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia

width=1024Pomimo postępów w opiece resuscytacyjnej w ostatnich latach, nie jest jasne, czy przeżycie i funkcja neurologiczna po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia uległy poprawie w miarę upływu czasu. Metody
W latach 2000-2009 zidentyfikowaliśmy wszystkie osoby dorosłe, które przebyły wewnątrzszpitalne zatrzymanie krążenia w 374 szpitalach w rejestrze Get with the Resistance and Resuscitation. Korzystając z wielowymiarowej regresji, zbadaliśmy czasowe tendencje w zakresie współczynnika przeżycia zależnego od ryzyka do wyładowania. Dodatkowe analizy analizowały, czy trendy wynikały z poprawy przeżycia podczas ostrej resuscytacji lub opieki po resuscytacji i czy występowały kosztem większej niesprawności neurologicznej u osób, które przeżyły.
Wyniki
Spośród 84 625 hospitalizowanych pacjentów z zatrzymaniem krążenia 79,3% miało początkowy rytm asystolii lub elektrycznej aktywności bez tętna, a 20,7% miało migotanie komór lub częstoskurcz komorowy bez tętna. Odsetek zatrzymań krążenia spowodowanych asystolią lub bezotoczkową aktywnością elektryczną wzrósł w czasie (P <0,001 dla trendu). Continue reading „Tendencje w przeżyciu po wewnątrzszpitalnym zatrzymaniu krążenia”

Jelitowy mikrobiologiczny metabolizm fosfatydylocholiny i ryzyko sercowo-naczyniowe

width=1024Ostatnie badania na zwierzętach wykazały mechanistyczny związek między jelitowym metabolizmem drobnoustrojowym części cholinowej w dietetycznej fosfatydylocholinie (lecytyna) a chorobą wieńcową poprzez wytwarzanie metabolitu proatherosclerotic, N-tlenku trimetyloaminy (TMAO). Zbadaliśmy zależność między jelitowym zależnym od flory bakteryjnej metabolizmem dietetycznej fosfatydylocholiny, poziomami TMAO i niekorzystnymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi u ludzi. Metody
Określiliśmy ilościowo poziomy TMAO i moczu w osoczu i moczu oraz poziomy betainy za pomocą chromatografii cieczowej i internetowej tandemowej spektrometrii mas po prowokacji fosfatydylocholiną (spożycie dwóch jajek na twardo i fosfatydylocholiny znakowanej deuterem [d9]) u zdrowych uczestników przed i po zahamowaniu mikroflory jelitowej doustnymi antybiotykami o szerokim spektrum działania. Następnie zbadaliśmy zależność między stężeniem TMAO w czczo a incydentami sercowo-naczyniowymi z poważnymi incydentami sercowymi (śmierć, zawał mięśnia sercowego lub udar) podczas 3-letniego okresu obserwacji u 4007 pacjentów poddanych planowej angiografii wieńcowej.
Wyniki
Zależne od czasu wzrosty poziomu zarówno TMAO, jak i jego izotopologu, jak również innych metabolitów choliny, wykryto po prowokacji fosfatydylocholiną. Stężenie TMAO w osoczu było znacznie zmniejszone po podaniu antybiotyków, a następnie ponownie pojawiły się po wycofaniu antybiotyków. Continue reading „Jelitowy mikrobiologiczny metabolizm fosfatydylocholiny i ryzyko sercowo-naczyniowe”

Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 5

Ogółem zgłoszono 227 poważnych zdarzeń niepożądanych u 134 uczestników, z których 87% nie zostało uznanych za związane z leczeniem badanym (tabela 2). Hospitalizacje stanowiły ponad 90% poważnych zdarzeń niepożądanych. Ciężka hipoglikemia wystąpiła u pacjenta w grupie leczonej metforminą, w grupie metformin-plus-rozyglitazon i 2 w grupie z metforminą plus styl życia, a wystąpił przypadek potwierdzonej, niekrytycznej przejściowej kwasicy mleczanowej u uczestnika w grupie leczonej metforminą, która była hospitalizowana z powodu zaostrzenia astmy. Nie stwierdzono wpływu rozyglitazonu na zawartość minerałów kości ani częstość złamań. Dyskusja
Podstawowe wyniki naszych badań pokazują po pierwsze, że monoterapia metforminą zapewnia trwałą kontrolę glikemii tylko połowie uczestników; po drugie, że połączenie metforminy i rozyglitazonu poprawiło trwałość kontroli glikemii; i po trzecie, że metformina w połączeniu z interwencją związaną ze stylem życia nie była lepsza niż sama metformina w utrzymywaniu kontroli glikemii. Różny efekt między leczeniami nie wydawał się wynikać z różnic w przyleganiu i nie można go było wytłumaczyć wyjściową charakterystyką, zróżnicowanym wpływem na BMI ani różnicami pomiędzy grupami terapeutycznymi w wydzielaniu insuliny, wrażliwości na insulinę lub składzie ciała. Continue reading „Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 5”

Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 4

Odsetek uczestników z takim zmniejszeniem po 6 miesiącach był istotnie wyższy w grupie z metforminą plus styl życia (31,2%) niż w grupie metformina-plus-rozyglitazon (16,7%, p <0,001), ale nie różnił się istotnie od odsetek w grupie leczonej metforminą (24,3%). Analizy podgrup
Rysunek 3. Rysunek 3. Podstawowe wyniki wyników według płci i rasy lub grupy etnicznej. Pokazano krzywe przeżycia dla uwolnienia od niewydolności glukozy. Dane są wyświetlane do 60 miesięcy obserwacji (co stanowi 98,4% przypadków niepowodzeń glikemii), chociaż stawki i analizy są oparte na kompletnym zestawie danych. Continue reading „Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 4”

Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 3

Transformacja logów została przeprowadzona w razie potrzeby w celu znormalizowania wypaczonych dystrybucji. W przypadku drugorzędnych wyników i analiz wartość P równą 0,05 uważano za wskazującą istotność statystyczną, bez korekty dla wielokrotnego testowania. Wyniki
Kohora Studyjna
Rysunek 1. Rysunek 1. Rekrutacja, losowanie i zatrzymanie uczestników badania. Wszyscy losowo przydzieleni uczestnicy zostali włączeni do podstawowej analizy wyników (tj. Continue reading „Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 3”

Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 2

Kwalifikujące się dzieci i młodzież wkroczyły w okres od 2 do 6 miesięcy, mając na celu odsunięcie od nich niestosownych leków przeciwcukrzycowych, rozpoczęcie leczenia metforminą w dawce do 1000 mg dwa razy na dobę, ale nie mniej niż 500 mg dwa razy na dobę, osiągnięcie kontroli glikemii (poziom hemoglobiny glikowanej mniejszy niż 8%, mierzony co miesiąc przez co najmniej 2 miesiące) z samą metforminą, zapewniający standardową edukację diabetologiczną i zapewniającą opanowanie materiału przez uczestników, 11 oraz potwierdzenie przestrzegania zalecanego schematu leczenia i uczestnictwo w zaplanowanych wizytach. Rekrutacja rozpoczęła się w lipcu 2004 r., A zakończyła w lutym 2009 r. Kontynuacja trwała do lutego 2011 r., Z góry ustalonym punktem zatrzymania, który przewidywał co najmniej dwuletni okres obserwacji dla wszystkich uczestników (średnia, 3,8, maksymalna, 6,5). Oceny laboratoryjne zostały przeprowadzone w laboratorium centralnym.7 Głównym celem było porównanie grup terapeutycznych pod względem czasu do niepowodzenia leczenia, zdefiniowanego jako utrzymujący się podwyższony poziom hemoglobiny glikowanej (?8%) przez okres 6 miesięcy lub utrzymująca się dekompensacja metaboliczna (definiowana jako niezdolność do odzwyczajenia uczestnika insuliny w ciągu 3 miesięcy od jej rozpoczęcia w celu dekompensacji lub wystąpienia drugiego epizodu dekompensacji w ciągu 3 miesięcy po odstawieniu insuliny). Badanie stężenia hemoglobiny glikowanej przeprowadzono co 2 miesiące w pierwszym roku, a następnie raz na kwartał. Opieka cukrzycowa była świadczona zgodnie z jednolitymi procedurami badania7 (patrz sekcja B w dodatkowym dodatku). Continue reading „Kliniczna próba utrzymania kontroli glikemicznej u młodzieży z cukrzycą typu 2 AD 2”

Randomizowany test plastrów z wymianą nikotyny w czasie ciąży

width=800Nikotynowa terapia zastępcza jest skuteczna w przypadku rzucania palenia poza ciążą, a jej stosowanie jest szeroko zalecane w czasie ciąży. Zbadaliśmy skuteczność i bezpieczeństwo plastrów nikotynowych podczas ciąży. Metody
Zwerbowaliśmy uczestników z siedmiu szpitali w Anglii, w wieku od 16 do 50 lat, z ciążami w wieku od 12 do 24 tygodni, którzy palili pięć lub więcej papierosów dziennie. Uczestnicy otrzymali wsparcie na rzecz ustania behawioralnego i zostali losowo przydzieleni do 8-tygodniowego leczenia aktywnymi plastrami nikotynowymi (15 mg na 16 godzin) lub dopasowanymi plastrami placebo. Pierwszorzędnym rezultatem była abstynencja od dnia rzucenia palenia do momentu porodu, potwierdzona przez pomiar wydychanego tlenku węgla lub kotyniny w ślinie. Bezpieczeństwo oceniono przez monitorowanie niekorzystnych wyników ciąży i porodu. Continue reading „Randomizowany test plastrów z wymianą nikotyny w czasie ciąży”