Ablacja z radioaktywnym jodem o niskiej dawce i tyreotropiną Alfa w raku tarczycy AD 4

Dni izolacji szpitalnej, zgodnie z dawką radiojodu. Pokazano proporcje pacjentów otrzymujących radioizonę w małej dawce (1,1 GBq) lub radiojodem o wysokiej dawce (3,7 GBq), którzy spędzili do 4 lub więcej dni w izolacji szpitalnej po ablacji (P <0,001 w teście chi-kwadrat). Pacjenci otrzymujący małą dawkę radiojodu spędzili mniej czasu w izolacji szpitalnej niż osoby otrzymujące radiojody o wysokiej dawce, z 39,6% w porównaniu do 7,1% wymagające tylko dnia w izolacji szpitalnej i 13,0% w porównaniu do 36,3% wymagające 3 dni lub więcej (P <0,001 dla oba porównania) (rysunek 1). Tabela w dodatkowym dodatku pokazuje rozkład pobytu w szpitalu w każdej z czterech grup próbnych. Odsetek pacjentów, którzy spędzili 3 dni lub więcej w izolacji szpitalnej był niższy w grupie otrzymującej tyreotropinę alfa niż w grupie, która przeszła eliminację hormonu tarczycy, niezależnie od dawki radiojodu.
Sukces ablacji
Tylko 2,3% pacjentów miało dużą resztkę (wiele ognisk lub jedno duże skupienie) na podstawie skanowania preablacyjnego, a poziom tyreoglobuliny w dniu ablacji nie był silnie skorelowany z wynikiem. Dla każdego wzrostu o 0,5 ng na mililitr na poziomie tyreoglobuliny, iloraz szans na niepowodzenie ablacji wyniósł 1,02 wśród wszystkich pacjentów (1,09 w grupie otrzymującej małą dawkę radiojodu plus tyreotropina alfa).
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki sukcesu ablacji w wieku od 6 do 9 miesięcy, według czterech porównań dawek radiojodu i metod otrzymywania. Ablacja zakończyła się powodzeniem u 182 spośród 214 pacjentów (85,0%) w grupie otrzymującej radioaktywny jodek w niskiej dawce w porównaniu do 184 z 207 pacjentów (88,9%) w grupie otrzymującej dużą dawkę (Tabela 2). Różnica w wskaźniku sukcesu dla tego porównania wyniosła -2,7 punktu procentowego na podstawie samych wyników skanowania i -3,8 punktów procentowych na podstawie zarówno wyników skanowania, jak i poziomu tyreoglobuliny. 95-procentowe przedziały ufności mieściły się w dopuszczalnej różnicy wynoszącej ? 10 punktów procentowych, więc wskaźnik sukcesu z jodem radioaktywnym w niskiej dawce był uważany za nie gorszy niż w przypadku radiojodu o wysokiej dawce.
Wskaźniki powodzenia były również podobne w porównaniu z odstawieniem tyreotropiny alfa i hormonu tarczycy, z udaną ablacją u 183 z 210 pacjentów (87,1%) w grupie leczonej tyreotropiną alfa w porównaniu do 183 z 211 pacjentów (86,7%) w grupie poddawanej zabiegowi usunięcia hormonu tarczycy . Różnica w wskaźniku sukcesu dla tego porównania wynosiła 0,4 punktu procentowego, a przedział ufności 95% mieścił się w granicach ? 10 punktów procentowych.
Wyniki dla niskiej dawki radiojodu plus tyreotropiny alfa w porównaniu z dawką radiojodu z dużą dawką plus tyreotropiną alfa lub z dużą dawką radiojodu i hormonu tarczycy były zgodne z głównymi porównaniami (z szerszymi przedziałami ufności ze względu na mniejsze rozmiary próbek). Nie było dowodów na interakcję pomiędzy dawką radiojodu a sposobem przygotowania (tyreotropina alfa lub odstawienie hormonu tarczycy) na wskaźniki powodzenia (P = 0,51).
Tabela 2 w dodatkowym dodatku pokazuje analizy wrażliwości dla pacjentów, dla których nie były dostępne wyniki skanowania ani poziomy tyreoglobuliny. Żaden z zaokrąglonych 95% przedziałów ufności nie miał niższych limitów przekraczających -10 punktów procentowych (tj. Wszystkie limity były zgodne z nie gorszą jakością).
Efekty leczenia u pacjentów z nowotworami stopnia T3 lub zajęcie węzłów chłonnych były zgodne z tymi dla wszystkich pacjentów (Tabela 3 w Dodatku Uzupełniającym). Szersze przedziały ufności pomiędzy wynikami dla tych pacjentów odzwierciedlają mniejsze próbki. Różnica w odsetku powodzenia od dawki radiojodu z niską dawką radiojodu w porównaniu do dawki wysokiej wynosiła -0,7 punktu procentowego u pacjentów z guzami w stadium T3 i 4,9 punktu procentowego w przypadku pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych. Analiza regresji logistycznej wykazała, że wskaźniki powodzenia nie różniły się istotnie pomiędzy niską dawką a wysoką dawką na podstawie stadium nowotworu (P = 0,71 dla interakcji) lub stadium węzłowego (P = 0,27 dla interakcji) (Tabela 4 w Dodatku Dodatek).
Ponowne leczenie i nawroty
W sumie 21 pacjentów (9,5%) otrzymujących radioaktywny jodek otrzymało kolejną drugą dawkę, w porównaniu z 9 pacjentami (4,1%) otrzymującymi radiojody o wysokiej dawce (P = 0,02). Spośród 21 pacjentów w grupie otrzymującej małą dawkę, drugie dawki radiojodu wynosiły GB na pacjenta, 3 na 4 GBq na 8 pacjentów i ponad 4 GBq na 12 pacjentów. Wśród 9 pacjentów w grupie z dużą dawką, wszystkie drugie dawki przekraczały 4 GBq. Druga dawka radiojodu została podana głównie dlatego, że klinicyści byli zaniepokojeni początkowo dodatnim skanem lub wzrostem stężenia tyreoglobuliny w okresie od 6 do 9 miesięcy u pacjentów otrzymujących radioaktywny jodek o małej dawce, nawet jeśli wykazano, że takie wyniki normują się samorzutnie w czasie.21
[przypisy: psychologia pracy, paradontoza leczenie, stomatolog ]
[hasła pokrewne: tarczyca a nerwica, elektroterapia przeciwwskazania, lekarz na hemoroidy ]